Legendarny instrument zbudowany przez Briana i jego ojca
W wieku 16 lat Brianowi nie wystarczała już zwykła gitara akustyczna z przetwornikami. Marzył o prawdziwej gitarze elektrycznej, szczególnie o popularnym wtedy Fenderze Stratocasterze. Niestety, ani jego, ani jego rodziców nie było stać na taki instrument. W 1962 roku Brian wraz z ojcem Haroldem wpadli na pomysł skonstruowania własnej gitary.
Wewnątrz korpusu znajduje się mała komora rezonansowa, która nadaje gitarze unikalny charakter brzmieniowy - pomiędzy pełną gitarą elektryczną a półakustyczną.
Innowacyjny system z aluminiowymi mostkami i walcowymi siodełkami minimalizuje tarcie, pozwalając na ekstremalne użycie vibrato z zachowaniem stroju.
Unikalne połączenie szeregowe przetworników z możliwością odwracania fazy każdego z nich daje 21 kombinacji brzmień (13 praktycznie użytecznych).
Brian używa zamiast tradycyjnej kostki monety sześciopensowej, uważając że tradycyjne kostki są zbyt miękkie.
Po nieudanej próbie zbudowania własnych przetworników (które generowały zbyt dużo szumu), Brian zakupił trzy jednocewkowe przetworniki Burns Tri-Sonic za 9 gwinei. Przed zamontowaniem polakierował je, aby zmniejszyć ich czułość na dźwięki z otoczenia.
Później wypełnił przestrzeń wewnątrz przetworników klejem Araldite, aby wyeliminować niepożądane sprzężenia i efekt mikrofonowy.
Najczęściej używane ustawienie. Słyszalne w "Tie Your Mother Down", "Hammer To Fall", "One Vision", "Fat Bottomed Girls".
Używane w "You Take My Breath Away" i "Leaving Home Ain't Easy".
Ciężkie, przesterowane brzmienie. Użyte w "Stone Cold Crazy" i solówce "Liar".
Słyszalne w solówkach "Bohemian Rhapsody", "The March of The Black Queen", "Somebody To Love".
Legendarny lampowy wzmacniacz klasy A, najczęściej używany przez Briana. Głośność zawsze ustawiona na maksimum, kontrolowana tylko potencjometrem na gitarze.
Na koncertach używany jest zestaw 12 takich wzmacniaczy, ale zawsze pracują tylko trzy, podczas gdy reszta "odpoczywa".
Wzmacniacz zbudowany przez Johna Deacona ze zwykłego wzmacniacza Hi-Fi.
Używany do "orkiestracji" w utworach takich jak "Procession" czy "God Save The Queen".
Pierwsza oficjalna replika
Guild wyprodukował kilka wersji, w tym BM01 (najbardziej wierna kopia), BM02 i BM03. Model z 1993 roku powstało w 1000 egzemplarzy.
Wczesne modele nie posiadały komór rezonansowych, co wpływało na brzmienie.
Współczesna, przystępna cenowo replika
Powstała przy współpracy Briana z firmą Burns. Zachowano główne cechy Red Special, w tym szeregowe podłączenie przetworników Burns Tri-Sonic i komory rezonansowe.
Najbardziej wierna replika
Andrew Guyton wykonał 40 czerwonych replik (na 40. rocznicę) i 10 zielonych "Green Special". Gitary wykonane dokładnie tak samo jak oryginał przez Briana w latach 60.
Brian uwża je za najlepsze repliki. Wykonano nawet zdjęcia rentgenowskie oryginału, aby dokładnie odwzorować położenie komór rezonansowych.
Japońska replika wysokiej jakości
Najwierniejsza dostępna komercyjnie replika, zbudowana przy konsultacji z Gregiem Fryerem. Wykorzystano te same materiały, zadbano o każdy detal.
Osobiste kopie dla Briana
Greg Fryer wykonał trzy kopie Red Special na zamówienie Briana, nazwane "John", "Paul" i "George Burns". Brian używa ich obecnie na koncertach zamiast gitar Guild.
Gitara bywa nazywana "Fireplace" (kominek), ponieważ gryf został wykonany z mahoniowego wspornika 100-letniego kominka wyrzuconego przez znajomych Briana.
Brian jest tak nadopiekuńczy wobec Red Special, że podczas podróży samolotem wykupuje dla niej osobne miejsce.
Jeśli chodzi o pieniądze, gitara Briana była najtańszym sprzętem, jaki posiadał zespół Queen. Kosztowała około 17 funtów w 1963 roku.
Kiedy wycofano z obiegu monety sześciopensowe, mennica państwowa wytoczyła specjalną edycję dla Briana z jego wizerunkiem i napisem "Back To The Light".